Baśnie, bajki, bajeczki

Moja znajoma będąc u mnie kiedyś z wizytą, stwierdziła, że gdyby miała opisać moje mieszkanie (mieszkanie, bo to były jeszcze czasy mieszkania w bloku) użyłaby sformułowania "zbudowane z książek". No cóż, jeśli większość ścian zajęta jest przez regały z książkami, to trudno się z nią nie zgodzić. Lubię książki. Lubię nie tylko czytać, ale też otaczać się nimi. Często wracam do tych już przeczytanych, czytając ponownie całe lub tylko fragmenty. Jednym słowem potrzebuję książek do życia, prawie tak jak jedzenia. O różnorodności gatunków literackich znajdujących się na moich półkach, nie będę się rozpisywać, bo szybciej byłoby wymienić, te gatunki, których nie ma ;)  A dzisiaj chciałam powrócić do literatury dziecięcej. Z racji mojego zawodu, książki dla dzieci są jednymi z tych najczęściej czytanych. I nie tylko te współcześnie wychodzące, ale też te z mojego jeszcze dzieciństwa, a nawet i starsze.
Będąc jakiś czas temu w Centrum Historii Zajezdnia we Wrocławiu, zobaczyłam leżącą tam, jako eksponat książeczkę A. Tołstoja "Baśnie, bajki, bajeczki" i aż iskierka w oku mi się zaświeciła , przecież ja tę książeczkę dobrze znam! Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym natychmiast nie zapragnęła mieć jej w swoich zbiorach. Ale, że jestem też wybredna, to musi być to koniecznie wydanie takie, jakie miałam w rękach, będąc jeszcze dzieckiem. Czyli wydanie z przed 1970 roku, w twardej oprawie i w przyzwoitym stanie. No i sobie szukam :)

Zdjęcie kiepskie, bo zrobione na szybko telefonem właśnie tamtego dnia w "Zajezdni"

 "Baśnie, bajki, bajeczki" to rosyjskie baśnie spisane przez Tołstoja, w przepięknym tłumaczeniu Ireny Tuwim i ilustracjami Juliusza Makowskiego. Niektóre z zamieszczonych tam opowiadań, można znaleźć też i w innych zbiorach albo wydane pojedynczo. Moje ulubione to "Kogucik złoty grzebyczek" i "Domeczek".
 A są tam jeszcze i takie opowiadania:
 Ziarno bobu, Lis i zając, Kózka-zadziora, Nie ma kozy z orzechami, Bity wiezie niebitego, Wyścigi, Żuraw i czapla, Kot wojewoda, Wilczysko, Łapeć, Odwiedziny, Kot psot, Niedźwiedzia chałupa, Gliniany chłopiec, Kaczuszka, Siostrzyczka Hanusia i braciszek Jaś, Ociupinka-odrobinka, Wojna grzybów, Według rybki rozkazu, Ćwir-ćwir-ćwir na dąbrowie, Bocheneczek, Śnieżynka, Dzikie gęsi, Królewicz Jaś i wilk szary, O Kuźmie bogaczu, Królewna żaba.

Na włoską nutę

 Będąc kiedyś na południu Włoch oczarowały mnie szpalery kwitnących oleandrów, rosnące przy autostradach. I gaje oliwne. Największe wrażenie zrobiły a mnie te stare, kilkusetletnie drzewa, z powykręcanymi pniami ale wciąż rodzące owoce. Chcąc zachować chociaż namiastkę  tej pięknej południowej roślinności, postanowiłam  stworzyć swój własny, taki mały włoski zakątek. Lawenda, oleandry i oliwka. Najlepsze warunki mają na południowej stronie domu, osłonięte od wiatru. Oczywiście jesienią oleandry i oliwka wędrują do garażu, zaś lawenda  bez problemu zimuje w ziemi. Tylko przy dużych mrozach i jednoczesnym braku śniegu, okrywam ją świerkowymi gałązkami. A na oliwce w tym roku pojawiło się kilka owoców. Nawet ostatnie upały, przypominające południowy klimat, fajnie wpisują się ten włoski kącik.

Spacer

Jestem człowiekiem wsi. Nie lubię dużych miast, panującego tam hałasu, ruchu, zapachu i tłumów anonimowych ludzi wokół siebie. Czasami jednak są wyjątki, gdzie te wszystkie niedogodności schodzą na dalszy plan w imię wyższego celu, którym może być wizyta w teatrze czy moje ukochane targi książki. Ale czasami też są sytuacje bardziej prozaiczne, kiedy trzeba wsiąść w samochód i pojechać do wielkiego miasta. I tak było dzisiaj, ale za to po powrocie, w ramach zadośćuczynienia samej sobie wzięłam psy i poszłam w las. Nasza wioska jest otoczona lasami z każdej strony i w którą stronę bym nie poszła to zawsze dojdę do lasu. Czasami idę prosto i wracam tą samą drogą, a czasami, tak jak dziś wchodzę w las z jednej strony, a wychodzę z innej. Dzisiejszy spacer był z urozmaiceniem zaczynając od komarów, przez  zahaczającą burzę, bliskim spotkaniem rodziny żurawi na łące pod lasem, czapli nad stawem po tęczę na niebie.

Idziemy ...

Świerkowy las.

Wrotycz

I ścieżka wśród wrotyczu.

Trochę pada deszcz, a Bilbo należy do tych osobników, dla których deszcz nie jest tym, co lubią najbardziej.

Tutaj na niebie powinna była tęcza, ale tak delikatna, że aparat z telefonu nie potrafił jej uchwycić.

Czapla przy stawie. Zdjęcie typu "wytęż wzrok" ;)

 A to już po powrocie do domu, na zakończenie dnia.

Delikatność i siła.

Wyrosła, wśród kamieni. Lwia paszcza. Zeszłoroczne nasionko znalazło tyle siły, że przebiło się przez kamyki, nie domagając się wody ani żadnej pielęgnacji ze strony ludzi. Pewnego dnia zakwitła i zadziwiła nas swoją wolą życia. Natura potrafi nas cały czas zaskakiwać. Siejemy, sadzimy, podlewamy, chuchamy i dmuchamy na nasze roślinki i ile razy nic z tego nie wychodzi. A tutaj, bez jakiejkolwiek ludzkiej ingerencji, ten delikatny kwiatek okazał się tak silny. I  takie małe porównanie do ludzi, które cały czas mi się nasuwa -  mieć tyle siły, woli i samozaparcia, żeby się rozwijać i kwitnąć, pomimo tak niesprzyjających warunków. Ilu z nas tak potrafi?

Spokojna świąteczna sobota.

Taki mój bukiet z kwiatów i ziół zebranych spontanicznie, a właściwie z wewnętrznej potrzeby zaznaczenia dzisiejszego święta. I Ronja, która od momentu naszego powrotu do domu, po czterech dniach naszej nieobecności, postanowiła towarzyszyć mi wszędzie, gdzie jestem. Mój psi stróż.

Świadectwo dojrzałości.

I w ten oto sposób, po otrzymaniu tego poniżej dokumentu, nasze najmłodsze dziecko oznajmiło nam i światu, że czas na opuszczenie rodzinnych pieleszy. Oczywiście byliśmy cały czas przygotowani, że ten moment nieuchronnie nastąpi i wcale tu nie chodzi o syndrom opuszczonego gniazda. Mając najmłodsze dziecko o wiele młodsze od starszego rodzeństwa, ono zawsze przecież jest małe. Starsi poszli w świat, a małe zawsze było małe. Do teraz. Bo teraz cieszy się wynikami matury,  perspektywą studiów i samodzielnego mieszkania, możliwościami jakie daje wielki świat. A że zatęskni niejednokrotnie za urokiem i ciszą wioski, którą już zdążyła pokochać, za Ronją budzącą ją rano, gdy my nie mamy jeszcze ochoty wstać, za spacerami z psami po leśnych ścieżkach i ćwiczeniami jogi na trawie? Ona już to wie, ale młodzieńczy entuzjazm poznawania i zdobywania jest tak silny, że trzeba się temu po prostu poddać. Odwieczne prawo natury. A my? My będziemy cieszyć się wszystkimi jej radościami i sukcesami, wspierać w smutkach i potknięciach i ... przyzwyczajać się, że wszystkie dzieci mamy już dorosłe.

Jarmuż

Uprawiany od kilku tysięcy lat, ale jeśli chodzi o mnie, to jest to mój ogródkowy debiut. A skłoniły mnie do jego uprawy walory odżywcze, które wypisz wymaluj dokładnie wpisują się w zapotrzebowania mojego organizmu. Przynajmniej takie jest moje przekonanie 😉. Czyli :

• Dostarczy mojemu organizmowi energii, a zawarte w nim kwasy tłuszczowe omega-3
  zapewnią mi siłę i zwiększą odporność. Niektórzy twierdzą, że po tym, jak wprowadzili jarmuż do swojej codziennej diety, częstotliwość ich przeziębiania się spadła nawet dziesięciokrotnie. Ponieważ ja przeziębiam się mniej więcej raz do roku, to spodziewam się, że następne przeziębienie wystąpi u mnie za jakieś 10 lat 😄
• Dzięki witaminie K, wysokiej zawartości kwasów tłuszczowych omega-3 oraz przeciwzapalnemu działaniu wyjątkowo licznych flawonoidów jarmuż wpłynie korzystnie na moje stawy i przyspieszy ich regenerację pomiędzy okresami wzmożonego wysiłku fizycznego. Czyli zimą, bo od wczesnej wiosny do późnej jesieni trudno u mnie o to "pomiędzy".
• Duża zawartość błonnika w jarmużu sprawi, że po jego spożyciu ten istotny składnik odżywczy wypełni mi żołądek, powodując uczucie sytości po posiłku, a tym samym nie będę odczuwała potrzeby sięgania po przekąski.
• Wysoka zawartość beta-karotenu wpłynie korzystnie na poprawę wzroku. I pierwszą czynnością po porannym przebudzeniu, nie będzie szukanie okularów, żeby odczytać godzinę.
• Wartości odżywcze jarmużu  wpłyną na wzmocnienie mojego układu odpornościowego. Co w dobie Covidu jest bardzo wskazane.
• A także jedzenie jarmużu pomoże mojemu organizmowi szybko pozbyć się toksyn obecnych w zalegających resztkach pokarmowych.

Mój ogródkowy jarmuż, który wygrał walkę ze ślimakami.

 No i właśnie, ale co dalej?  Co z nim zrobić, jak go zjeść? Jestem na etapie przeglądania blogów kulinarnych, szukając ciekawego pomysłu na to warzywo. Będę eksperymentować, zobaczymy co wyjdzie. Ale jeśli ktoś przez przypadek czyta te moje rozważania i też oczywiście przez przypadek posiada sprawdzony przepis na przyrządzenie jarmużu, to oczywiście bardzo chętnie skorzystam😊.

Kamianki

Dzisiaj wpis sentymentalny - wieś moich dziadków. Malutka wieś na Podlasiu. Tutaj urodziła się i wychowała moja mama i tutaj przyjeżdżaliśmy corocznie w czasie wakacji, najpierw z rodzicami a potem sami. Miejsce z którym wiąże się mnóstwo wspaniałych wspomnień i przeżyć.  W tym roku, spotkaliśmy się tam w dużym rodzinnym gronie, chociaż  nikt z nas tego nie planował.  Jak widać,  życie pisze swoje scenariusze ...