Psie porównania

Któregoś dnia jeszcze w czasie wiosennej kwarantanny społecznej, podczas domowych rodzinnych rozważań na tematy ważne i bardziej ważne, wypłynął wątek dotyczący powiedzeń i sformułowań, w których występuje pies. Zaczęliśmy je wymieniać i okazało się, że praktycznie wszystkie mają negatywny oddźwięk. Może z wyjątkiem "wierny jak pies", ale to też można różnie interpretować. No właśnie, z czego to wynika?  Czy z tego, jak psy były postrzegane i traktowane?

- na psa urok
- i tu jest pies pogrzebany
- wierny jak pies
- pies na baby
- ostatnich gryzą psy
- psia mać
- pieskie życie
- psia pogoda
- pies z kulawą nogą tu nie zagląda
- pies ci mordę lizał
- zimno jak w psiarni
- zabiję jak psa

Znacie jeszcze jakieś powiedzenia z psem w roli głównej?

Tak wygląda "pieskie życie",  gdy na dworze "psia pogoda".

Poranek w lesie

W dzisiejszy sobotni poranek postanowiłam wybrać się do lasu. Ponieważ jest weekend i grzybki w lesie się zaczęły, to na ten pomysł wpadło też bardzo dużo ludzi miastowych, a ja lubię w lesie być sama. Dlatego zrezygnowałam z miejsc, gdzie można się spodziewać i grzybów i ludzi i poszłam do lasu, który widzę z okna, tego najbliższego. A właściwie poszliśmy, bo ja bez psów do lasu nie chodzę. I faktycznie zero ludzi za to cisza i spokój i kryjące się w młodniku zwierzęta. I nawet grzybków też trochę się znalazło. Jutro będzie pyszna zupa grzybowa.

 A kanie na patelnie i zjedzenia na już, a co zostanie to będzie do suszenia.

Dynia na wierzbie

Na końcu podwórka jest sobie taki kącik, gdzie oprócz posiania przeze mnie kilku nasion dyni, został pozostawiony sam sobie. I jak widać świetnie sobie radzi bez ludzkiej ingerencji. Znacie powiedzenie o gruszkach na wierzbie? Gruszki może nie koniecznie na wierzbie wyrosną, ale dynia na brzozie jak najbardziej.

 Cieszę się, że wrzesień jest taki ciepły w tym roku, bo moje dynie wysiane dość późno mają szansę jeszcze urosnąć.
 

P.S. 

W tytule postu zmiana nazwy drzewa jest dziełem przypadku, ale efekt tak mi się spodobał, że postanowiłam potraktować to, jako przypadek zamierzony ;)

Czytam ...

Ale zanim pozwolę pochłonąć się lekturze, to najpierw podziękuję Stokrotce, autorce książki za umożliwienie mi wzięcia tej książki w swoje ręce. W ogromnej ilości ukazujących się co rusz nowych pozycji wydawniczych, nie jesteśmy w stanie sami wyłuskać tych, na które warto zwrócić szczególną uwagę. I przede wszystkim dlatego bardzo cenię sobie wszelkie rozmowy dotyczące książek, różne recenzje, wpisy na blogach czy nawet zdawkowe wspomnienie jakiegoś tytułu  różnych książek. Nie raz przyłapałam się na tym, że podglądam co czytają inni czy to w podróży, w kolejce czy na plaży, a potem szukam informacji, czy aby ta książka nie byłaby też i ciekawą lekturą i dla mnie. A teraz dzięki Stokrotce przede mną leży "Mój kraj nad Wisłą" :)

Jeszcze nie wiem, jaki obiorę sposób czytania, czy po kolei rozdział za rozdziałem czy będę wyszukiwać te fragmenty o miejscach w których byłam, albo o których słyszałam i chciałabym odwiedzić. Ale zaczęłam tradycyjnie od początku a jak skończę to opowiem :)

Dzień za dniem ...

Powoli wpadam w rytm pracy. Dzisiaj wróciłam do domu dopiero przed 19, kawa przed domem i obowiązkowy spacer z psami. Tak się nauczyły, że nie odpuszczą, będą prosić, zaczepiać i nie ma to tamto. Więc biorę smycze i idziemy. Słońce było już bardzo nisko nad ziemią i pięknie oświetlało łąki. Dzisiaj pospacerowaliśmy po łące od południowej strony domu. Powinnam nosić ze sobą aparat, bo telefonem nie umiem zrobić ładnego zdjęcia.

Za  górką wygląda czerwony dach naszego domu.

- Który to dzień? - Zapytał Puchatek.
- Jest dzisiaj - pisnął Prosiaczek.
- To mój ulubiony dzień - odpowiedział Puchatek 
(AA Milne)

Jutro znowu będzie dzisiaj :) 

Pies Bilbo

I nie wiedzieć kiedy minęło dzisiaj 5 lat, jak pies Bilbo trafił pod nasz dach. Miał wtedy według szacunków weterynarza ok 1,5 roku a do schroniska trafił prawdopodobne po wyrzuceniu z samochodu. I ten niespotykanie grzeczny  i wdzięczny pies, był wówczas radosnym  dzikusem bojącym się hałasu i zapachu miasta, łazienki,  miotły, gestykulujących ludzi, wody  i nawet najmniejszą zabawkę omijał szerokim łukiem. A coś takiego jak zabawa było mu całkowicie nieznane. Na spacerze  najchętniej pozagryzałby wszystkie napotkane  pieski, bez względu na rasę i wielkość. Ale to wszystko było bardzo dawno temu, bo teraz to jest "el'profesor", który doskonale sprawdził się jako opiekun i wychowawca przyniesionego przez nas półtora roku temu szczeniaka, zaś Ronja nauczyła go,  co to jest psia zabawa. Ale Bilbo bawi się tylko z  przedstawicielem swojego psiego gatunku, z nami jako ludźmi, aktywności zabawowej nie podejmuje. Bo ludzie mają coś lepszego - samochód, do którego można wsiąść i jechać - nie ma lepszej nagrody,  jak jazda samochodem. Ewentualnie jeszcze bieganie po łąkach, bo z lasu zawsze jakiegoś dzika można przygonić ;)

Piątkowy wieczór

Idzie noc. Słońce już zaszło, a nad łąkami ścielą się wrześniowe mgły.  Można tak siedzieć i patrzeć, aż zrobi się całkiem ciemno i nie będzie już nic widać. Za to słychać cykanie pasikoników.  Wieczór dzisiaj jest ciepły i aż szkoda wchodzić do domu. Tym bardziej, że jutro sobota i można dłużej sobie posiedzieć, bo nie trzeba nazajutrz wstać przed piątą rano, żeby na szóstą zdążyć do pracy.

 To sobie siedzę i piszę i życzę wszystkim miłego weekendu :)

I znowu razem ...

To ja  :)  Nikt nie potrafi rysować piękniej od dzieci.

Pierwszy września, pierwszy dzień w pracy po urlopie i pierwszy dzień w miarę normalnej pracy z moimi dzieciaczkami za którymi stęskniłam się już bardzo. Nie widzieliśmy się przecież od pół roku! Reżim sanitarny i przepisy, które nie pozwalają wchodzić rodzicom do przedszkola, wymagają od dzieci większej samodzielności i odporności emocjonalnej. Dzisiaj zdały ten egzamin celująco, rozstając się z rodzicem przy wejściu do przedszkola i dumnie krocząc do szatni, gdzie trzeba samemu (bez mamy, taty, babci, dziadka) się przebrać, potem pójść do łazienki umyć ręce i wejść na swoją salę. Ale cóż to dla nich, przecież jak się ma 5 lat to nie ma ważniejszej rzeczy od pokazania wszystkim, jakim się jest dużym :) 
Po pracy jeszcze spotkanie z rodzicami, oczywiście też w reżimie sanitarnym w maseczkach i przy zachowaniu odpowiednich odległości. Rodzice też z bardzo dużym zrozumieniem podeszli do wszystkich utrudnień i ograniczeń. Najważniejsze, że dzieci mogą wrócić do przedszkola, spotkać się z rówieśnikami, rozwijać się pod naszym okiem. Żeby tylko nie zostało to wszystko znowu przerwane, ale trzeba być dobrej myśli :)